چرا نه در پی عزم ديار خود باشم

  چرا نه خاک سر کوی يار خود باشم

غم غريبی و غربت چو بر نمی‌تابم

  به شهر خود روم و شهريار خود باشم

ز محرمان سراپرده وصال شوم

  ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پيداست باری آن اولی

  که روز واقعه پيش نگار خود باشم

ز دست بخت گران خواب و کار بی‌سامان

  گرم بود گله‌ای رازدار خود باشم

هميشه پيشه من عاشقی و رندی بود

  دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

  وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم